Boury de beste, De Mangeleer Chef van het Jaar en een emotioneel eerbetoon aan Pierre Wynants: Gault&Millau 2027 vertelt meer dan één verhaal

Dat Tim Boury opnieuw bovenaan staat in de Belgische Gault&Millau-gids, hoeft nauwelijks nog te verbazen. Dat Gert De Mangeleer nu pas Chef van het Jaar wordt, is dan weer opvallender. Maar misschien kwam het meest betekenisvolle moment van de jaarlijkse gastronomische hoogmis wel op naam van Pierre Wynants, de man die van Comme Chez Soi een monument van de Belgische gastronomie maakte.

Op maandag 9 november 2026 verzamelden meer dan 2.000 chefs, restauranthouders, journalisten en andere culinaire professionals in Brussels Expo voor de voorstelling van de nieuwe Gault&Millau Belux-gids 2027. Een jaarlijkse afspraak waar de spanning doorgaans even hoog oploopt als de verwachtingen. Wie stijgt? Wie valt terug? En vooral: wie mag zich het komende jaar tot de absolute top van de Belgische gastronomie rekenen?

De nieuwe editie telt maar liefst 1.311 restaurants, waaronder 132 nieuwkomers en 160 stijgers. Een indrukwekkende momentopname van een culinaire sector die ondanks alle economische uitdagingen duidelijk blijft bewegen.

Toch zijn het voor ons niet noodzakelijk de cijfers die deze editie interessant maken. Veel boeiender zijn de verhalen achter de onderscheidingen. Dat van een chef die zijn positie aan de top consolideert. Van een andere chef die een prestigieuze titel krijgt op een moment waarop hij zijn grootste gastronomische revolutie misschien al achter de rug heeft. En van een levende legende die precies honderd jaar na de oprichting van zijn familierestaurant wordt geëerd voor een uitzonderlijke carrière.

Tim Boury staat alleen aan de top. En dat zegt misschien alles.

Met een score van 19/20 is Boury in Roeselare opnieuw het hoogst gewaardeerde restaurant van België. Vorig jaar deelde Tim Boury die positie nog met L’Air du Temps van Sang Hoon Degeimbre, maar in de nieuwe gids staat hij alleen op de hoogste trede.

Een bijzonder sterke prestatie, zeker omdat het in de gastronomische wereld vaak moeilijker is om een uitzonderlijk niveau jarenlang vast te houden dan om het eenmalig te bereiken.

Samen met zijn echtgenote Inge Waeles bouwde Boury in Roeselare een restaurant uit dat inmiddels tot de internationale gastronomische referenties behoort. De keuken combineert een grote technische precisie met uitgesproken smaken, verfijnde sauzen en een bijzonder sterk gevoel voor evenwicht. Maar ook de totaalbeleving, van ontvangst tot service en wijn, maakt integraal deel uit van het succes.

Opvallend is dat Boury geen spectaculaire omwentelingen nodig heeft om zijn positie te bevestigen. Het restaurant blijft vooral verder bouwen op een consequente kwaliteitsfilosofie waarin perfectie niet zozeer een eindpunt is, maar een dagelijkse ambitie.

Achter Boury volgt een bijzonder sterke groep restaurants met 18,5/20: L’Air du Temps, Zilte, The Jane en het sterk stijgende Sir Kwinten in Lennik. Dat laatste restaurant maakt met zijn nieuwe score een indrukwekkende sprong en bevestigt dat de Belgische gastronomische top allesbehalve een gesloten club is.

Glenn Verhasselt en Yanick Dehandtschutter van Sir Kwinten

Gert De Mangeleer: Chef van het Jaar. Maar waarom eigenlijk nu pas?

De titel van Chef van het Jaar 2027 gaat naar Gert De Mangeleer. Een bijzonder terechte bekroning voor een van de meest invloedrijke Belgische chefs van zijn generatie.

En toch roept die beslissing een interessante vraag op: waarom eigenlijk nu?

Niet omdat De Mangeleer vandaag minder relevant zou zijn, integendeel. Maar omdat hij zijn plaats in de Belgische culinaire geschiedenis al veel eerder heeft verdiend.

Wie terugdenkt aan de opmars van Hertog Jan in Brugge, herinnert zich een van de meest opmerkelijke gastronomische succesverhalen van ons land. Samen met zijn onafscheidelijke zakenpartner Joachim Boudens bouwde De Mangeleer een restaurant uit dat in 2011 zijn derde Michelinster behaalde. De latere verhuis naar de historische hoeve in Zedelgem, met haar indrukwekkende moestuin, maakte van Hertog Jan een bestemming op zich.

De Mangeleer was toen al een chef die grenzen verlegde. Zijn keuken combineerde een bijna obsessieve aandacht voor het product met een uitzonderlijke beheersing van technieken, texturen en presentatie. Niet toevallig werd hij in 2014 ook uitgeroepen tot European Chef of the Year.

Toen Hertog Jan eind 2018 de deuren sloot, was dat dan ook geen afscheid van een chef die zijn hoogtepunt voorbij was. Het was een bewuste beslissing om nieuwe wegen te verkennen.

Vandaag bewijst De Mangeleer dat zijn talent veel verder reikt dan één driesterrenrestaurant. Met concepten als Bar Bulot, L.E.S.S. Eatery en Babu, en met de heropleving van Hertog Jan in het Botanic Sanctuary Antwerp, ontwikkelde hij samen met Boudens een gastronomische groep die uiteenlopende doelgroepen aanspreekt.

Misschien schuilt precies daarin de verklaring voor de timing van zijn bekroning.Gault&Millau eert vandaag niet alleen de uitzonderlijke chef die Hertog Jan naar drie Michelinsterren kookte, maar ook de ondernemer en creatieve kracht die erin slaagde zijn gastronomische identiteit te vertalen naar verschillende restaurantconcepten.

De vraag is dus niet of Gert De Mangeleer Chef van het Jaar verdient. De interessantste vaststelling is dat hij deze titel net zo goed vijftien jaar geleden had kunnen krijgen, maar dat zijn betekenis voor de Belgische gastronomie vandaag wellicht nog groter is.

Pierre Wynants: een Lifetime Achievement Award die honderd jaar geschiedenis samenvat

Misschien wel het mooiste verhaal van de Gault&Millau-editie 2027 speelt zich niet af in een hypermoderne keuken, maar in een van de meest iconische restaurants die België ooit heeft gekend.

Met de Lifetime Achievement Award eert de gids Pierre Wynants, de legendarische chef van Comme Chez Soi in Brussel.Een onderscheiding die bijzonder mooi samenvalt met een historische verjaardag: in 2026 bestaat Comme Chez Soi precies honderd jaar.

Het verhaal begint op 19 juni 1926, wanneer Georges Cuvelier, afkomstig uit de Borinage, in de Brusselse Lemonnierlaan een bescheiden restaurant opent onder de naam Chez Georges. Geen gastronomische tempel met een indrukwekkende keukenbrigade, maar een eenvoudige eetgelegenheid waar hard werken, familiale betrokkenheid en lekker eten centraal staan.

Volgens de overlevering komt de latere naam voort uit de woorden van een enthousiaste vaste klant, die vond dat ze er net zo goed at als thuis: comme chez soi.Wanneer het restaurant in 1936 verhuist naar het Rouppeplein, krijgt het de naam waarmee het uiteindelijk internationale faam zal verwerven. Onder leiding van Louis Wynants, de vader van Pierre, groeit het restaurant uit tot een gastronomisch adres van formaat. In 1953 volgt de eerste Michelinster.

Maar het is vooral Pierre Wynants die Comme Chez Soi naar de absolute wereldtop brengt.
Na opleidingen en stages bij gerenommeerde restaurants keert hij in 1961 terug naar de familiezaak. In 1966 volgt de tweede Michelinster en in 1979 bereikt Comme Chez Soi met drie sterren het allerhoogste niveau.

Daarmee wordt het Brusselse restaurant gedurende decennia een van de grote ambassadeurs van de Belgische haute cuisine.

De man die de Belgische gastronomie mee haar identiteit gaf

Om de betekenis van Pierre Wynants echt te begrijpen, moet je terugkeren naar een tijd waarin Belgische gastronomie internationaal nog lang niet de reputatie had die ze vandaag geniet.

Wynants behoorde tot een generatie chefs die bewezen dat Belgische producten, klassieke kooktechnieken en een grote aandacht voor sauzen en smaakdiepgang konden wedijveren met de absolute Franse top.

Zijn keuken was rijk en uitgesproken, maar tegelijk gebouwd op technische nauwkeurigheid en een enorme productkennis. Klassiekers zoals de beroemde mousse van Ardense ham en de zeetong met mousselinesaus op basis van riesling en grijze garnalen groeiden uit tot iconische bereidingen.

Het zijn gerechten die misschien niet beantwoorden aan de huidige trend van minimalistische bordpresentaties, maar die nog altijd illustreren waar grote gastronomie uiteindelijk om draait: de intensiteit en harmonie van smaken.

Ook de setting van Comme Chez Soi droeg bij aan zijn legendarische status. Het karaktervolle interieur aan het Rouppeplein, met zijn art-nouveaudetails, glas-in-lood en warme houtaccenten, werd het decor van ontelbare memorabele diners.

Generaties Belgische en internationale gasten, onder wie belangrijke persoonlijkheden uit de politieke, culturele en koninklijke wereld, vonden er hun weg naartoe.

In 2006 gaf Pierre Wynants de leiding door aan zijn dochter Laurence Wynants en schoonzoon Lionel Rigolet. Vandaag zet ook kleinzoon Loïc de familietraditie verder, waarmee inmiddels de vijfde generatie betrokken is bij het restaurant.

Dat een gastronomisch huis honderd jaar bestaat en zijn familiale identiteit weet te bewaren, is op zich al uitzonderlijk. Dat het gedurende zoveel decennia tot de gastronomische referenties van België behoorde, maakt het verhaal alleen maar indrukwekkender.

De Lifetime Achievement Award voor Pierre Wynants is daarom veel meer dan een persoonlijk eerbetoon. Het is een erkenning voor een hele generatie die mee de fundamenten legde van de Belgische gastronomie zoals we die vandaag kennen.

Nieuwe namen bewijzen dat de Belgische top blijft bewegen

Naast de grote gevestigde namen biedt Gault&Millau 2027 ook heel wat ruimte aan nieuwe talenten en opvallende stijgers.

Bozar Restaurant in Brussel, onder leiding van Karen Torosyan, stijgt naar 18/20 en bevestigt zijn plaats in de absolute top. Castor in Waregem en Eliane in Brussel klimmen naar 17,5/20, terwijl La Paix na zijn verhuis naar het Corinthia Grand Hotel Astoria meteen met dezelfde score wordt opgenomen.

Bijzonder interessant is ook de opmars van restaurants zoals De Aarde in Antwerpen en Magis Terra in Tongeren-Borgloon, die met 17/20 hun intrede maken. Magis Terra krijgt bovendien de prijs voor het mooiste restaurantdesign, wat opnieuw bewijst hoe belangrijk de totale beleving in de hedendaagse gastronomie is geworden.

De titels van Jonge Chef van het Jaar gaan naar Anthony Stoop van Komaf in Wommelgem, Mathieu Vande Velde van Le Roannay in Stavelot en Ruben Christiaens van La Villa Lorraine in Brussel.

Ook buiten de klassieke fine dining groeit het aanbod verder. De H!P-selectie, waarin eigentijdse restaurantconcepten met een sterke sfeerbeleving centraal staan, telt inmiddels 230 adressen. Shibuya in Brugge, Ôngbà in Elsene en Chez Rouge in Namen worden de nieuwe regionale laureaten.

Met 132 nieuwkomers en 160 stijgers illustreert de gids bovendien dat de Belgische restaurantwereld zich voortdurend vernieuwt.

Wat de Gault&Millau 2027 ons vooral vertelt

Wie alleen naar de scores kijkt, ziet een duidelijke winnaar: Tim Boury staat met 19/20 bovenaan de Belgische gastronomische ranglijst.

Wie naar de individuele bekroningen kijkt, ziet met Gert De Mangeleer een chef die zijn invloed inmiddels veel verder heeft uitgebreid dan de keuken waarin hij ooit zijn drie Michelinsterren behaalde. Maar wie het grotere verhaal wil begrijpen, komt onvermijdelijk terecht bij Pierre Wynants.

Want zonder de pioniers die de Belgische gastronomie gedurende de vorige eeuw internationaal op de kaart zetten, zouden de chefs van vandaag misschien nooit dezelfde mogelijkheden hebben gekregen.

En net daarom vinden we deze editie van Gault&Millau zo interessant. De gids gaat niet alleen over wie vandaag het beste kookt, maar ook over de evolutie van de Belgische gastronomie.
Van de klassieke grandeur van Comme Chez Soi tot de productgerichte perfectie van Boury en het veelzijdige culinaire ondernemerschap van De Mangeleer.

Drie generaties, drie verschillende verhalen en drie manieren om gastronomische geschiedenis te schrijven.

Misschien is dat uiteindelijk de mooiste conclusie van Gault&Millau 2027: grote chefs worden niet alleen beoordeeld op wat ze vandaag op het bord brengen, maar ook op wat ze achterlaten voor de generaties die volgen.